اگر در جامعه اي كه شر و بدي رو به گسترش است ، انسانيسم وارد نشود آن جامعه بسوي شيطانيسم مي رود ، شيطانيسم بدي و شري است كه در وجود تمامي آدم هاست ، شر هم اگر كنترول نشود ، آدمي كنترول نمي شود و به انسانيت نمي رسد .

من نه فيلسوف هستم ، نه دانشمند ، نه قاضي و نه تاريخ دان ! من آدمي هستم كه مي خواهد انسانيت را لمس كند و ادامه دهد ! ايده اي در ذهن كه امروز به واقعيت نرسد فردا برايش دير است ، نه براي خود من ، نه براي آشنايانم و نه براي ملتم ، بلكه براي بشريت دير است ! اگر آدم ها انسان بودن را در جوامع و تمدن هاي خود گسترش ندهند انسانيت نابود مي شود و چه چيزي به ما مي رسد جزء آوارگي ، گرسنگي ، مرگ ، عطش ، سوز ، بدي ، زشتي و در آخر نابودي ميراث انسان بودن !؟

 اگر بگويم با انسانيت به آزادي ميرسيم هم دروغ است و هم راست ، چرا كه آزادي به معني واقعي كلمه وجود ندارد ، فقط زماني كه در جامعه اي دو رقيب موافق و مخالف ،چپ و راست ، حكم راني مي كنند حزب ضعيف چون كه مي خواهد خود به قدرت برسد و قوانين و مقررات خودش را بر سر عوام جامعه پياده كند ،خودش را اسير حزب قوي مي بيند و خواهان آزادي  و رهايي از آن است .او مي پندارد كه چون قوانين حزب قوي با حزب ضعيف سازگار نيست پس حزب قوي بايد كنار رود ” آيا يك راننده فرمول يك كه تمام فوت و فن رانندگي را مي داند و مي تواند به خوبي سبقت بگيرد و عكس العمل از خود نشان دهد حق دارد در جاده سرعت برود، حق دارد چراغ قرمز ها را رد كند ، حق دارد قوانين راهنمايي و رانندگي شهري كه در آن مشغول رانندگيست را زير پا بگذارد ..؟؟ اگر به آن شخص اجازه ندهند او اسير است و بايد در پي آزادي باشد ..؟ ” هر جایی و هر مكاني قوانين و رفتارهاي خاص خود را دارد كه بايد رعايت شود در غير اين صورت نا هماهنگی و هرج و مرج پدید می آید . پس آزادي عملا وجود ندارد مگر با دور زدن قوانين . نه با مطالعه فراوان و سمينار هاي مختلف رفتن و سخنراني هاي مختلف شنيدن و رفتن ، بلكه با اندكي تفكر در رابطه با اينكه كي هستيم و چرا اينجاييم و جهان اطراف ما چه مي گذرد به آدم بودن ميرسيم و ضعف و نيازي كه آدمي دارد كه انسان بودن است ميرسيم